Bevalverhaal van Dominique, Jean-Paul en Giulia

5 april 2026

Bevalverhaal Giulia 🌻☁️✨

Ik heb lang getwijfeld of wij nog een tweede kindje wilden. Niet omdat ik niet nog een kindje wenste, in tegendeel, maar omdat de periode na de geboorte van onze zoon voor mij mentaal met ups en downs verliep.

Vanaf dag één was ik stapelverliefd op hem. Maar tegelijkertijd ging het een tijd niet altijd goed met mij. De roze wolk waar zoveel over gesproken wordt en die je daardoor ook verwacht, was er, maar voelde voor mij vaak ook grijs. Soms zelfs zwart. Toen ik mij na zo’n twee jaar eindelijk weer helemaal mezelf begon te voelen, wist ik zeker: dit gevoel wil ik nooit meer. Ik heb een gezonde zoon én een bonuszoon; we zijn compleet.

Toch bleef de wens voor een tweede kindje ergens aanwezig. Na veel gesprekken en twijfels besloten we er voor te gaan. In juli 2025 raakte ik vrijwel direct zwanger van onze dochter.

Aan het begin van de zwangerschap heb ik veel bloedverlies gehad. Dit herkende ik van mijn vorige zwangerschap, maar toch opnieuw spannend. Omdat er bij ons zoontje in eerste instantie onterecht een miskraam was vastgesteld, en hierdoor een hoop ziekenhuisafspraken volgden, afgesproken nu ‘pas’ met 7 weken een eerste echo te doen omdat er dan toch echt iets te zien moet zijn.
En ja hoor, daar was ons garnaaltje mét knipperlichtje. Wat een opluchting.

Het bloeden stopte deze keer gelukkig al na 12 weken en de zwangerschap verliep verder voorspoedig en vloog voorbij. Een tweede komt vast eerder, dacht ik. Maar nee hoor, deze kleine meid zat nog heerlijk.
Vanaf 40 weken twee keer geprobeerd om te strippen maar hiervoor was mijn baarmoedermond te weinig verstreken. Oke, afwachten dus, dit meisje bepaalt zelf wanneer ze komt. We hadden al een afspraak gemaakt om in te leiden met 41 weken, maar het liefst wilde ik de natuur zijn gang laten gaan.
Met 40+4 kreeg ik in de nacht eindelijk weeën, die na 2 uur weer stopten… Wat was ik chagrijnig s‘ ochtends. 😅 Waar blijft ze nou!? ‘S middags ter afleiding maar gaan winkelen met mijn moeder en zoontje.
De volgende nacht rond 01:00 uur begonnen de weeën opnieuw. Zou ze nu dan komen? Ik ben de weeën om 2:00 uur gaan timen en rond 2:30 uur besloot ik toch maar mijn man wakker te maken. We hebben toen gebeld met verloskundige Leonie en die adviseerde om thuis nog te wachten tot de weeën regelmatiger kwamen en dan terug te bellen. Daarna hebben we mijn moeder gebeld die zou komen om op ons zoontje te passen. Toen mijn moeder er eenmaal was en in bed was gekropen, hebben wij ons naar beneden verplaatst. Ik kon de weeën nog goed opvangen, maar ze begonnen nu toch steeds meer pijn te doen. Tussendoor keek ik regelmatig op de babyfoon naar onze slapende zoon. Straks ben je niet meer mijn enige ‘baby’ 🥹. Om 4:00 uur nog eens telefonisch met Leonie overlegd, en op haar advies toch nog even thuis gebleven omdat er nog iets te veel tijd tussen de weeën zaten. Maar om half 5 had ik het niet meer. We moeten nu gaan! Opnieuw Leonie gebeld en we mochten komen. Tegen 5:00 uur waren we in het ziekenhuis en moest ik in de gangen regelmatig stoppen met lopen om een wee op te vangen. Niet gek zo bleek, ik zat al op 5 cm. Omdat de weeën tijdens de bevalling van ons zoontje nog waren afgenomen en er vervolgens van alles tegenzat, had ik ondanks de 5 cm weinig hoop dat alles zo snel en goed zou blijven gaan.
Eenmaal in de kraamsuite werd de pijn erg heftig en vroeg ik toch een ruggenprik. Leonie vertelde dat ik dan eerst een half uur aan de CTG moest, en dat dan de anesthesist gebeld zou worden. Hoezo kan dat niet meteen?? dacht ik. Na een boze blik richting Leonie en de opmerking (lees: sneer) ‘heb je dan wat anders??’ toch maar op bed gekropen aan de CTG. (Sorry nog, Leonie😅.) Mijn man dacht nog alle tijd te hebben, en aangezien ik helemaal in mijn eigen wereld zat, ging hij even richting de auto om zijn laptop te halen. Maar eenmaal aangesloten aan de CTG voelde ik al druk, en dit zag ook de verpleegkundige. Zij haalde Leonie er weer bij, en maakte alles klaar voor de geboorte. Op dat moment komt mijn man terug binnen die erg verbaasd was van wat hij op die 5 minuten heeft gemist.
Leonie meet mijn ontsluiting en zegt: nou meid, je zit al op 10 cm, je mag voorzichtig gaan mee duwen bij de volgende wee. Wow nu al?! Mijn vliezen zijn nog niet eens gebroken! Volgens Leonie zou dat allemaal goed komen en ik vertrouwde haar. Er werd een stang over het bed geplaatst waar ik aan kon trekken en ik mocht gaan persen. Ik lag nog steeds op mijn zij, en Leonie gaf aan dat ik wel even mijn been opzij moest doen om de baby ruimte te geven. Na een erg aardige ‘nee’ van mijn kant (wederom sorry Leonie) toch maar gedaan en na een paar keer persen was haar hoofdje al geboren. Niet veel later vloog ook haar lichaampje eruit, door de navelstreng heen die om haar lijfje zat, inclusief een plens vruchtwater. ‘Ze is er al!’, zei ik emotioneel tegen mijn man.
5:59 uur is onze lieve Giulia geboren🌻.

Het eerste paaskindje in het ziekenhuis. Wat was dit snel gegaan! Hierna gaf Leonie aan dat ik nog eens moest persen voor de placenta. Omdat deze bij ons zoontje pas na een uur loskwam na een hoop geduw, getrek en een al klaargemaakt OK, had ik ook hier weinig vertrouwen in. Maar na één keer persen was ook de placenta eruit. Wow, zo kan het dus ook.

Waarom ik ja heb gezegd op de vraag of ik mijn (beval)verhaal wilde delen?

Voor alle mama’s die wel een tweede kindje wensen, maar het door welke reden dan ook niet meer durven. Ik geloofde er zelf ook absoluut niet in, maar het kan dus ook echt allemaal anders verlopen en voelen. Onze dochter is nu 3 maanden en ik ervaar deze keer zeker een roze wolk en voel mij goed! Het kan dus echt. Ook de bevalling heb ik zo anders ervaren. Het ging veel sneller, geen tegenslagen en ik heb het deze keer ook erg bewust meegemaakt. Ik begrijp nu dat vrouwen een bevalling als mooi kunnen ervaren, want zo was het voor mij deze keer ook zeker. ✨

Ik had dit (en mijn lieve zoon en dochter) voor geen goud willen missen! ❤️

Tot slot: lieve Leonie, heel erg bedankt voor jouw begeleiding bij zowel Mika als Giulia. We gaan dit nooit vergeten! ❤️