Bevalverhaal Manon, Yannick en Cody

Vijf dagen ziekenhuis, heel veel geduld en ontzettend fijne zorgverleners. 🩵

 

Wat begon met minder leven voelen op zaterdagochtend, eindigde uiteindelijk in de geboorte van onze Cody op woensdagmiddag. Toen ik hem zaterdagochtend minder voelde bewegen, mocht ik gelukkig direct langskomen. Verloskundige Jojanneke stelde me gerust, maar nam mijn zorgen ook serieus. Na een CTG en een echo bij de gynaecoloog bleek dat de doorbloeding naar de placenta mogelijk afnam. Daarom besloten we de bevalling eerder in te leiden dan gepland. En toen begon ons lange avontuur in het ziekenhuis. 😂

Vijf dagen lang werden we begeleid door verschillende verloskundigen, verpleegkundigen en gynaecologen. Van het plaatsen van de ballon en de medicatie tot de vele CTG’s en controles: iedere keer werd er gekeken wat mijn lichaam nodig had en wat op dat moment het beste was voor de baby. Wat ik daarin heel fijn vond, was dat er niet alleen naar de medische kant werd gekeken, maar ook naar mij als persoon. Er werd meegedacht, overlegd en rekening gehouden met mijn wensen. We wilden, ondanks de inleiding, zo veel mogelijk met mijn lichaam samenwerken en niet onnodig forceren. En als het even tegenzat, werd er opnieuw gekeken naar wat wél mogelijk was. De dagen waren lang. Heel lang. De weeën kwamen en gingen, de medicatie deed niet altijd wat we hoopten en ondertussen miste ik onze dochter van twee thuis ontzettend. Er waren momenten waarop ik het emotioneel echt moeilijk had.
Gelukkig waren er steeds weer lieve zorgverleners die me erdoorheen hielpen. Met een luisterend oor, een grapje, wat extra uitleg of gewoon even oprechte aandacht. Soms was dat precies wat ik nodig had. ❤️ Op dinsdag werd er opnieuw uitgebreid overlegd en gekeken naar de volgende stap. Er bleek progressie te zijn en de ballon was gelukkig niet meer nodig. We besloten de nacht te gebruiken om nog wat rust te pakken, zodat ik hopelijk met iets meer energie aan de bevalling kon beginnen. En toen was het eindelijk woensdag! 😂 Om 08:30 brak Jojanneke mijn vliezen. Eindelijk konden we verder! In eerste instantie kreeg mijn lichaam de kans om zelf de weeën op gang te brengen.
Maar de bevalling verliep uiteindelijk een stuk heftiger dan verwacht. De pijn werd steeds erger, de baby bleek als een sterrenkijker te liggen en een verharde richel van de baarmoedermond hield hem tegen. Ondertussen daalde zijn hartslag regelmatig. De zorgverleners hielden hem daarom nauwlettend in de gaten en moesten steeds opnieuw afwegen wat veilig was voor hem én wat mij kon helpen. Ik vroeg meerdere keren om een ruggenprik, maar door zijn hartslag was dat te risicovol. Dat waren ontzettend zware uren. Gelukkig bleven de verloskundigen en verpleegkundigen me begeleiden, hielpen ze me door de weeën heen en hielden ze samen met de gynaecoloog de situatie goed in de gaten. Toen zijn hartslag het uiteindelijk toeliet, kon ik alsnog een ruggenprik krijgen. Wat een opluchting! Na uren van pijn, spanning en onzekerheid kon ik eindelijk weer ontspannen en me voorbereiden op het laatste stukje.

En om 17:47 was daar onze Cody! 🩵

Na slechts zeven minuten persen lag hij veilig bij mij. De opluchting en ontlading waren enorm. Na vijf dagen ziekenhuis, onzekerheid en een bevalling die heel anders liep dan gehoopt, was hij er eindelijk. Ook daarna werden we goed begeleid. De borstvoeding kwam op gang en Cody werd gecontroleerd door de kinderarts. Toen alles goed bleek, mochten we donderdag eindelijk naar huis om grote zus aan haar kleine broertje voor te stellen. Een moment om nooit te vergeten. 🥹 Als ik terugkijk, ben ik ontzettend dankbaar voor alle zorgverleners die ons tijdens deze dagen hebben geholpen. Voor hun geduld, deskundigheid, betrokkenheid en de kleine momenten waarop ze het verschil maakten. Voor het meedenken, het serieus nemen van onze zorgen en het blijven zoeken naar de beste aanpak voor Cody en mij. Vijf dagen in het ziekenhuis was niet wat we voor ogen hadden, maar we hebben ons op veel momenten gesteund gevoeld door de mensen om ons heen. En dat is iets wat ik niet zal vergeten.
Lieve zorgverleners, bedankt voor alles. En in het bijzonder voor de begeleiding tijdens die lange, intensieve bevalling. Jullie hebben deze bijzondere, maar ook moeilijke ervaring een stukje draaglijker gemaakt. ❤️
En nu? Nu zijn we thuis, met twee prachtige kindjes. Precies waar we zo naar verlangden